Certyfikacja i normy dla HVO100 – jak sprawdzić jakość paliwa

Użytkownicy stawiający na ekologiczne rozwiązania oczekują od produktów najwyższej jakości. Postanowiliśmy zatem wyjaśnić, jak weryfikować klasę HVO100.  Poznaj certyfikaty i normy, na które warto zwrócić uwagę przy wyborze biopaliwa.

Norma EN 15940 – europejski punkt odniesienia

Podstawową normą, spełnianą przez wysokiej jakości HVO100, jest EN 15940. Jest to europejski standard określający wymagania dla syntetycznych paliw parafinowych stosowanych w silnikach wysokoprężnych. Norma została opracowana przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), czyli instytucję odpowiedzialną za harmonizację standardów technicznych na terenie Unii Europejskiej. Norma EN 15940 obejmuje takie parametry, jak:

• gęstość paliwa,
• zawartość siarki,
• liczba cetanowa,
• stabilność oksydacyjna,
• temperatura zapłonu.

Certyfikat ISCC – gwarancja ekologicznego pochodzenia

Jednym z najważniejszych międzynarodowych systemów certyfikacji stosowanych przy produkcji HVO100 jest ISCC (International Sustainability and Carbon Certification). System ten został stworzony w Niemczech, jednak dzisiaj ma zasięg globalny. Celem ISCC jest weryfikacja łańcucha dostaw pod kątem zrównoważonego rozwoju i redukcji emisji gazów cieplarnianych. HVO100 certyfikowane w systemie ISCC z pewnością pochodzi z:

• odpadów i surowców nienaruszających bioróżnorodności,
• źródeł spełniających zasady odpowiedzialnej gospodarki,
• łańcuchów dostaw transparentnych, poddawanych audytom.

Obecność certyfikatu ISCC na dokumentacji paliwa to wyraźny sygnał, że jego produkcja nie odbywa się kosztem środowiska naturalnego. Wybór paliwa HVO100 z certyfikatem ISCC to propozycja dla wszystkich użytkowników, którym zależy na dobru środowiska naturalnego.

RED II – fundamentalna dyrektywa unijna

Chociaż RED II (Renewable Energy Directive II) nie jest stricte certyfikatem, stanowi prawną podstawę oceny paliw odnawialnych w Unii Europejskiej. Zaktualizowana dyrektywa określa cele udziału energii odnawialnej w miksie energetycznym i wskazuje, które źródła spełniają wymogi „zrównoważonego pochodzenia”. Zgodność z RED II to warunek konieczny, aby HVO100 mogło być:

• zaliczane do paliw odnawialnych w krajowych systemach ewidencji,
• dopuszczone do obrotu w ramach systemów wsparcia (np. ulg podatkowych, certyfikatów emisyjnych),
• stosowane w transporcie publicznym jako niskoemisyjna alternatywa dla oleju napędowego.

Certyfikaty od organów krajowych

Niektóre państwa wprowadzają również własne systemy weryfikacji lub listy zatwierdzonych producentów HVO100. Przykładowo:

• Szwedzka Agencja ds. Energii (Energimyndigheten) prowadzi rejestr dostawców paliw spełniających lokalne wymagania klimatyczne.
• Fiński Urząd ds. Środowiska kontroluje zgodność krajowej produkcji z celami klimatycznymi i emisyjnymi.

W Polsce jak na razie nie powstał podobny system. Rosnąca popularność biopaliw i innych rozwiązań ekologicznych może jednak skłonić władze do podjęcia kroków w tym kierunku już w najbliższych latach.

Deklaracja jakości od producenta

Oprócz formalnych certyfikatów ważnym źródłem informacji jest tzw. deklaracja jakości. Nie zastępuje ona certyfikatów wydawanych przez podmioty zewnętrzne, jednak umożliwia dokonanie szybkiego, ogólnego porównania parametrów technicznych i wykrycie ewentualnych niezgodności. Deklaracja jakości od producenta to dokument techniczny, który powinien zawierać:

• nazwę producenta i miejsce wytwarzania,
• datę produkcji i numer partii,
• wyniki analizy laboratoryjnej (parametry zgodne z EN 15940),
• informację o pochodzeniu surowców.

Dlaczego to wszystko ma znaczenie?

Certyfikacja i zgodność z normami to nie tylko kwestie administracyjne. To konkretna ochrona dla użytkownika – zarówno pod względem bezpieczeństwa pracy silnika, jak i pewności co do wpływu paliwa na środowisko. W dobie dynamicznego rozwoju rynku HVO100 przejrzystość dokumentacji staje się przewagą konkurencyjną i gwarancją jakości.